İneğin Kuyruğu Var mı? Çocukluğumdan Kayseri’de Bir Yaz Gününe Uzanan Hikâye
Kayseri’de yaşadığım evin arka bahçesinde geçirdiğim o yaz gününü hâlâ unutamıyorum. Takvimler yirmi beş yaşımı gösterirken, geçmişe dönüp baktığımda bazı anların insanın içine nasıl yerleştiğini daha iyi anlıyorum. Ben her zaman günlük tutan biriyim. Küçük bir defterim vardır, yaşadığım güzel ya da zor anları, içimden geçenleri, bazen kimseye söyleyemediğim düşünceleri oraya yazarım.
O gün de günlüğümün sayfalarından birine şu cümleyle başlamıştım:
“Bugün çocukluğumdaki bir sorunun cevabını buldum: İneğin kuyruğu var mı?”
Belki kulağa basit bir soru gibi geliyor. Hatta bazıları için gülümseten küçük bir merak olabilir. Ama benim için o soru, sadece bir hayvanın fiziksel özelliğini öğrenmekten çok daha fazlasını ifade ediyordu. Çünkü o soru bana çocukluğumu, ailemi, köy kokan yaz akşamlarını ve kaybettiğimi sandığım bazı duyguları hatırlattı.
Kayseri’de Geçen Unutulmaz Bir Yaz Sabahı
Bugünkü rehber içeriğimizde “İneğin kuyruğu var mı” hakkında bilinmesi gereken temel detayları aktarıyoruz.
O sabah Kayseri’nin kendine özgü serinliği vardı. Güneş yükselmeye başlamıştı ama hava hâlâ insanın yüzünü rahatlatan bir yumuşaklıktaydı. Çocukluğumdan beri alışık olduğum o toprak kokusu, bahçedeki ağaçların sesi ve uzaktan gelen hayvan sesleri bana her zaman huzur vermiştir.
Dedem hayattayken yaz aylarında sık sık onun yanına giderdik. Dedemin küçük bir ahırı vardı. Çok büyük bir yer değildi ama benim gözümde kocaman bir dünyaydı. Orada her hayvanın ayrı bir hikâyesi olduğunu düşünürdüm.
O gün ahırın kapısına yaklaştığımda yıllardır görmediğim bir manzarayla karşılaştım. Bir inek sakin sakin otların arasında duruyordu. Kuyruğunu hafif hafif sallıyor, etrafındaki sinekleri uzaklaştırmaya çalışıyordu.
Bir anda çocukluğumdaki o soru aklıma geldi.
“İneğin kuyruğu var mı?”
Küçükken bu soruyu sorduğumda herkes gülmüştü. Ben ise neden güldüklerini anlamamıştım. Çünkü benim için gerçekten merak edilen bir şeydi. Bir çocuğun dünyasında en basit sorular bile büyük anlamlar taşıyabilir.
Çocukluğumun Merakı ve İçimde Kalan Hisler
Günlüğüme baktığımda yıllar önce yazdığım bazı satırları buldum. Çocukken yaşadığım bir hayal kırıklığından bahsetmişim. O gün bir büyüğüme “İneğin kuyruğu var mı?” diye sormuşum. Bana cevap vermek yerine gülmüş.
O an kendimi biraz yalnız hissetmiştim.
Belki küçük bir olaydı ama çocuk kalbimde iz bırakmıştı. Çünkü ben sadece bir cevap bekliyordum. Merakımı paylaşmak, öğrenmek istiyordum. İnsan bazen büyük olaylardan değil, küçük anlarda hissettiği duygulardan etkileniyor.
Yıllar sonra o ineğin kuyruğunu görünce içimde garip bir duygu oluştu. Hem mutlu oldum hem de geçmişteki o küçük çocuğu düşündüğüm için hüzünlendim.
İneğin kuyruğu vardı.
Ama aslında bulduğum şey sadece bir cevap değildi. Çocukluğumdaki merakı, öğrenme heyecanını ve saf duyguları yeniden bulmuştum.
Dedemle Yaptığım Sohbet ve Unutamadığım Cümle
Dedem yanımda otururken ineğe baktığımı fark etti. Gülümsedi ve bana:
“Ne düşünüyorsun?” diye sordu.
Ona yıllar önce yaşadığım olayı anlattım. Çocukken sorduğum sorudan, aldığım tepkiden ve o gün hissettiğim duygulardan bahsettim.
Dedem beni dikkatle dinledi. Sonra yavaşça:
“Bir şeyi merak etmek hiç ayıp değildir. İnsan soru sorarak büyür,” dedi.
Bu cümle beni çok etkiledi.
O an içimde büyük bir rahatlama hissettim. Yıllardır aklımda kalan küçük bir kırgınlık sanki yavaşça kayboldu. Bazen insan geçmişte yaşadığı küçük bir üzüntüyü fark etmeden içinde taşıyor. Sonra hiç beklemediği bir anda, basit bir konuşma o yükü hafifletebiliyor.
O gün günlüğüme şunu yazdım:
“Bazı cevaplar sadece soruları değil, eski yaraları da iyileştirir.”
İneğin Kuyruğu Var mı Sorusu Bana Ne Öğretti?
Bir ineğin kuyruğunun olup olmadığını öğrenmek çok basit bir bilgi gibi görünebilir. Gerçekten de ineklerin kuyrukları vardır ve bu kuyruklar onların günlük yaşamında önemli bir işleve sahiptir. Özellikle sinekleri uzaklaştırmak ve kendilerini rahatlatmak için kuyruklarını kullanırlar.
Fakat benim için bu bilgi sadece bir hayvan bilgisi olmadı.
Bu soru bana insanların merak duygusunu kaybetmemesi gerektiğini öğretti. Yaşımız ilerledikçe bazen soru sormaktan çekiniyoruz. Bilmediğimiz şeyleri öğrenmek yerine biliyormuş gibi davranıyoruz. Oysa çocukken sahip olduğumuz o doğal merak, hayatın en güzel taraflarından biri.
Ben yirmi beş yaşında olmama rağmen hâlâ kendime sorular soruyorum. Bazen geçmişimi düşünüyorum, bazen geleceğimle ilgili hayaller kuruyorum. Çünkü insan kendine ve dünyaya soru sormayı bıraktığında biraz da büyümeyi bırakıyor.
Kayseri’nin Sessiz Akşamında Gelen Umut
O gün akşamüstü bahçede tek başıma oturdum. Kayseri’nin akşam havası yavaş yavaş serinlemeye başlamıştı. Gökyüzüne bakarken içimde garip bir huzur vardı.
Sabah başladığım gün, bana beklemediğim duygular yaşatmıştı. Önce geçmişteki küçük kırgınlığımı hatırladığım için üzülmüştüm. Sonra o kırgınlığın aslında bana bir şey öğrettiğini fark ettiğim için umutlanmıştım.
Hayatta bazı soruların cevabı hemen bulunmuyor.
Bazen yıllar geçiyor.
Bazen bir cevap için büyümeyi bekliyoruz.
Ben de yıllar sonra, sıradan bir yaz gününde, çocukluğumdaki sorunun cevabını buldum.
İneğin kuyruğu vardı.
Ama asıl önemli olan, benim içimde hâlâ o merak eden çocuğun yaşadığını fark etmemdi.
Günlüğümde Kalan Bir Hatıra
O gece yine günlüğümü açtım. Sayfanın başına tarihi yazdım ve uzun uzun düşüncelerimi aktardım.
“Bugün geçmişimle karşılaştım.”
Bu cümleyle başladım.
Çünkü gerçekten öyle hissettim. Karşıma çıkan sadece bir inek değildi. Karşıma çıkan çocukluğumdu, dedemin sesiyle gelen güven duygusuydu, küçük bir soruya verilen büyük anlamdı.
Bazen insanlar mutlu olmak için büyük olaylar bekliyor. Büyük başarılar, büyük değişimler, büyük haberler…
Ama bazen mutluluk küçük bir anda saklanıyor.
Bir bahçede.
Bir yaz akşamında.
Bir hayvanın sakin hareketlerinde.
Ya da yıllar önce cevabını bulamadığın basit bir sorunun sonunda.
Basit Soruların Büyük Hikâyeleri
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu daha iyi anlıyorum: Hayatımızı şekillendiren şey sadece büyük kararlarımız değildir. Küçük anlar da bizi biz yapan parçalar haline gelir.
Çocukken sorduğum “İneğin kuyruğu var mı?” sorusu belki birçok insan için önemsizdi. Ama benim için merak etmeyi, öğrenmeyi ve duygularımı ifade etmeyi temsil ediyordu.
O gün hissettiğim hayal kırıklığını hâlâ hatırlıyorum. Ama artık o anıya baktığımda sadece üzüntü görmüyorum. İçinde sevgi, öğrenme ve umut da görüyorum.
Dedemin bana söylediği sözleri hâlâ unutmadım. İnsan soru sorarak büyür.
Gerçekten de öyle.
Bugün hâlâ yeni şeyler öğrenmeye çalışıyorum. Hâlâ bazen küçük ayrıntılara takılıyorum. Hâlâ bir şeyin neden olduğunu merak ediyorum.
Çünkü merak, insanın içindeki yaşam sevincidir.
Son Bir Not: Kuyruğu Olan Bir İnek ve Sonsuz Bir Hatıra
O günün üzerinden zaman geçti. Hayat değişti, insanlar değişti, ben de değiştim. Fakat bazı anılar zamanın içinde kaybolmuyor.
Kayseri’de geçen o yaz günü, bana küçük bir sorunun bile büyük bir hikâyeye dönüşebileceğini gösterdi.
Bir ineğin kuyruğu vardı.
Ama benim bulduğum şey bundan çok daha değerliydi.
Kendimi, geçmişimi ve içimde hâlâ yaşayan meraklı çocuğu yeniden buldum.
Şimdi ne zaman eski günlüğümü açsam o sayfaya bakıyorum ve gülümsüyorum. Çünkü biliyorum ki bazen en basit sorular, insanın hayatındaki en güzel cevaplara götürebilir.
Bugün “İneğin kuyruğu var mı” üzerine güzel bir yolculuk yaptık. Ozerkanplastik ile daha fazla içerik için takipte kalın!